HOME
mijn konijnen
huisvesting
voeding
inenten
dwangvoer
speelgoed
nestje
links
email nelske
email plop

Op 17 september 2000 werden er bij ons geheel onverwacht 6 jonge konijntjes geboren. Het gevolg van een vakantieliefde tussen Sammie en Lummel.

Lummel is het konijn van Tsjerk z'n zusje Maaike en was hier vanwege de vakantie aan het logeren. Lummel ging al ruim een jaar door het leven als vrouw en op de dag van aankomst op zijn vakantieadres is dat door de deskundige Tsjerk, Ard en Maaike nogmaals vastgesteld. Lummel had hier een heerlijke vakantie en liep dagelijks los door de tuin, ze was niet altijd even vriendelijk voor onze twee dames Bob en Sammie en daarom liepen ze om de beurt los. Op de laatste dag van haar heerlijke vakantie liep ze nog even los met Sammie en kroop achterop bij haar. Aangezien het beide vrouwtjes waren leide dit hier niet tot paniek. Echter vier weken later belde Tsjerk mij in paniek op mijn werk op, volgens hem zaten er jonkies in het hok. Sammie had bloed aan haar kontje en zat er even boven op. Bob lag heerlijk rustig aan de andere kant. Ik dacht ja leuk dat je me belt maar verwacht je nu echt dat ik hier raad mee weet. Na diep te hebben nagedacht kon ik alleen maar bedenken, haal Bob daar weg want volgens mij is Sammie dus de moeder, hang tegen de kou een handdoek voor de ingang van het hok en geef Sammie een berg extra hooi. Als je dat allemaal gedaan hebt login op mijn e-mailadres en stuur een mailtje voor dringend advies naar de malinglist Vrij-Konijn. Tsjerk heeft alle adviezen van mij netjes uitgevoerd, behalve de handdoek voor de ingang van de kooi, bang dat het te koud was voor de jonge nijntjes heeft hij het hele buitenhok (anderhalve meter lang en zeventig centimeter breed) maar in de keuken gezet. Daar was ik niet zo blij mee maar om niet nog meer stress te veroozaken heb ik het maar zo gelaten. Ik kon niets van het nest zien want Sammie had ze helemaal in het achterstepuntje van het nachthok verstopt. Met m'n oor tegen het nachthok aan kon ik het zachtjes horen ritselen, het enige teken van leven dat ik kon krijgen.

Nestinspectie:
De volgende dag was ik vrij en heb ik me helemaal suf gezocht naar informatie, alle boeken die ik had er op nageslagen en het internet afgezocht. Overal kwam ik het begrip nesinspectie tegen, wat inhoud dat je nadat je moeder geaaid hebt het nestje openmaakt en gaat voelen hoeveel jongen er zijn en of er geen doden tussen zitten. Vooral dat laatste boezemde me angst in. Ik heb dan ook de hele dag zitten dubben wat ik daar nou mee moest. Ard bracht uitkomst, hij kwam 's avonds met Maaike op kraambezoek en durfde het wel aan. Bij geschenen door een grote lamp is hij toen half in het nachthok gekropen en constateerde zes levende konijntjes. Aangemoedigd door dit bericht hebben Maaike en ik ook even snel een blik geworpen en waren gelijk allebei verkocht. Dat resulteerde in bedelen bij onze vriendjes of we alsjeblieft er zelf een mochten houden. Tsjerk stemde niet gelijk toe maar na drie dagen zeuren en zijn eerste blik op de jongen was hij overstag. De nestinspectie moest dagelijks herhaalt worden en met een bonzend hart heb ik dat op de ochtend van de derde dag voor het eerst gedaan. Ze leefden allemaal nog en waren zo ontzettend klein, maar ook heel erg schatig. Vanaf die dag heb ik het elke dag gedaan.

Vanaf dag 10 konden de oogjes open gaan en het moest op dag 12 moest dat perse gebeurt zijn, dat was dus op dag 11 nog niet zo dus zat ik op dag 12 op de grond met gaasjes, afgekoeld gekookt water en een bak waar ik de jongen een voor een in kon zetten. Gelukkig voor mij hadden ze die dag alle zes de oogjes open gedaan en hoefde ik dus niet te gaan rommelen om daarvoor te zorgen.

Naar een ander hok:
Op dag 14 wilde ik toch wel eens het hele hok schoonmaken, en niet zoals ik tot dan gedaan had, alleen maar de boven verdieping en het stuk waar de kleintjes niet waren. Ik had ze intussen al wel zo vaak in m'n handen gehad dat ik de nijntjes er wel uit durfde te halen en even ergens anders neer te zetten. Omdat ik toch wel dolgraag van dat hok in de keuken afwilde heb ik besloten de gok te wagen en ze in de binnekooien te plaatsen. We hebben Bob en Sammie lekker samen naar buiten gedaan en toen de beide binnenkooien klaargemaakt, in het achterstehok een goed nestje nagebouwd en een groot strandlaken opgezocht dat ervoor moest zorgen dat het in dat hok lekker donker was en dus het nachthok van het buitenhok nagebootst werd. Daarna de jonge nijntjes een voor een overgetild en lekker toegestopt onder het hooi. Sammie weer naar binnen gecommandeerd en boven op haar jongen gezet. De tweede binnenkooi er tegenaangezet zodat er lekker veel ruimte ontstond. Sammie reageerde rustig en ging zoals inmiddels haar gewoonte was rond zeven uur naar het nest om voor de jongen te zogen, dit doen konijnen maar 1 keer per dag. Wij dus helemaal gerustgesteld, de overplaatsing was geslaagd.

Uit het nest:
Vanaf ik denk ongeveer een dag of 15 zag je heel af en toe een klein konijne koppetje uit het nest komen. Even om zich heen snuffelen en dan gauw weer terug het nest in. In de loop van die week zag je ze steeds verder de omgeving verkennen. De ruif met sto wordt al gauw de favoriete plek om in te liggen slapen en uitrusten. Weer een week later was de eerste zo overmoedig dat hij de sprong van de ene kooi naar de andere kooi maakte, maar ja hoe deed je dat ook al weer en hoe kom je dan weer terug, daar gebruik je het hoofd van je moeder maar voor, deze ligt toch voor de doorgang en kan je dus mooi als springkussen gebruiken. Toen dit eenmaal ontdekt was werd de hele kooi dus door zes van die kleintjes onveilig gemaakt en leerde ze als vanzelf kennis maken met het eten en het speelgoed van Sammie.

Eten is lekker en ze knabbelden dan ook steeds meer met hun moeder mee, totdat ze net zo verslaafd waren aan brood en groenvoer als moeder. Gevolg 's morgens bij het uit je bed komen staan er zeven konijnen met hun voorpootjes tegen de tralies hoopvol op je te wachten op een boterham. Als je 's middags uit je werk komt hetzelfde scenario maar dan voor de andijvie. Je smelt vanzelf als je dit ziet gebeuren. Wat betreft het speelgoed was de bal ver wegge het populairst. Als je daar op kon klimmen en bleef zitten kan je namenlijk over de rand van de onderbak heen de kamer inkijken en dat is toch bere interessant!! Voor Tsjerk en mij leverde dit leuke tafreeltjes op, want er opklimmen is moeilijk en je glijdt er dan ook vaak met de zelfde vaart weer af. Een grappig gezicht. Wat ook wel gebeurde was dat als een van de jongen er op geklomen was een ander tegen de bal aan liep en dan val je er natuurlijk ook af.

Andere eigenaren:
Het was voor ons niet zo moeilijk om nieuwe eigenaren te vinden, ze waren binnen een week alle zes geplaatst. Een bij ons, een bij Maaike en de rest naar vrienden en bekenden. Helaas melde een nieuwe eigenaar zich na drie weken af. Tsjerk vertelde het en zei tegen mij, oke probeer maar te plaatsen en als het niet lukt mag je er twee houden. Je snapt ik heb braaf na vraag gedaan bij bekenden, maar niet al te enthousiast. Als ik weer een idee had en het er met Tsjerk over had zei hij steevast: "Ach als het niet lukt, dan houden we er toch twee" Zo werden het dus voor ons twee jongen: Beertje en Tijgertje. Nu nog de discussie welke van de twee overgebleven zwart witte kleintjes bleef bij ons. Een discussie die weken geduurd heeft, want Tsjerk wilde de een en ik de ander. Uiteindelijk hebben we op de laatste dag beslist, de nieuwe eigenaar van de ander had namelijk totaal geen voorkeur. Na 8 weken kwam de dag dat de overige vier ging uitvliegen. Ik zag er als een berg tegen op en wilde dit moment zolang mogelijk vooruit schuiven. Maar ja het moest, ik heb als afscheid voor alle vier een kleine rammelaar gekocht en gezorgd voor een paper met volgens mij belangrijke informatie, dat maakte het voor mij makkelijker om ze over te geven aan de anderen. Tsjerk, Sammie, Beertje, Tijgertje en ik hebben best even moeten wennen aan de rust die toen neerdaalde in onze woonkamer.