Dit moet je gaan doen als je konijn niet meer uit zichzelf eet. De darmen van een konijn zijn 24 uur per dag bezig, je konijn eet daarom ook verspreid over de dag steeds een klein beetje van zijn voer. Als een konijn 24 uur niks meer in zijn darmen heeft gehad, liggen de darmen compleet stil en kunnen niet meer op gang komen. Het konijn gaat dood. Helaas weten wij uit ervaring dat dit klopt. Toen onze Chopper ziek was van de maden en niet meer wilde eten vertelde mijn toenmalige dierenarts wel dat hij zich daar zorgen om maakte maar niet wat ik er aan kon doen. We hebben wel van alles geprobeerd en al z'n favoriete eten erbij gesleept maar eten deed hij niet meer. Toen Tsjerk het uiteindelijk van het internet had gehaald dat we dwangvoeren konden proberen was Chopper al zo ziek dat hij niet meer naar de winkels durfde en een nog geen half uur later is Chopper met zijn kop in Tsjerk z'n hand overleden. Als we het eerder geweten hadden dan hadden we deze mogelijkheid zeker gepakt en het had ons niet uitgemaakt hoeveel gebroken nachten dat moest kosten.

Dwangvoeren kan met de volgende produkten:
* Olvarit potjes groenten of fruit, bijvoorbeeld wortelhapje of appelhapje
* Geweekte brokjes
* Water
* Tarwezemelen van Zonatura
Het is belangrijk om zoveel mogelijk vezels binnen te krijgen zodat de darmen aan het werk gezet worden. De olvarit zet de darmen wel iets aan het werk maar met extra vezels erin moeten de darmen meer werk verzetten om de voeding te verteren. Je kan deze vezels toedienen door geweekte brokjes door de olvarit heen te doen of zoals ik de laatste keren gedaan heb de tarwezemelen van Zonatura door de olvarit heen te scheppen. Je kan de tarwezemelen kopen in de supermarkt en ze zijn lang houdbaar. Ook heb ik gemerkt dat ze makkelijker door het tuutje van je spuitje gaan als geweekte brokjes, daarmee kwam het spuitje nogal eens verstopt te zitten, daar heb ik met de tarwezemelen bijna geen last van. Hier krijg je wel last van als je de tarwezemelen te lang van te voren toevoegt aan de olvarit, de tarwezemelen nemen dan vocht op en ze worden daardoor iets grover. Het makkelijkste is dus om de tarwezemelen vlak voor het dwangvoeren toe te voegen.

* Nutrilon Soja/ Frisosoy
Nutrilon Soja mag gebruikt worden omdat het geen lactose bevat. Konijnen verdragen geen lactose. Daarom is yoghurt in principe ook slecht voor konijnen, maar het wordt wel door veel dierenartsen voorgeschreven vanwege de Lactobacilus ie het bevat en die een konijn weer hard nodig heeft. De Lactobacillus is dus goed, maar de lactose in de yoghurt is weer slecht voor de darmen. Je kan daarom in plaats van yoghurt beter Nutrilon Soya geven, dit bevat geen bestanddelen die een slechte invloed op de darmwerking van het konijn hebben. Het wordt juist goed door de darmen van een konijn verdragen en een konijn kan er veel voedingsstoffen uit opnemen.

Het is altijd goed om zoveel mogelijk spullen in huis te hebben wat je in geval van nood kunt dwangvoeren. Lukt het een niet, dan lukt het ander misschien wel. Door je konijn te dwangvoeren help je ze over hun dip heen en als ze dan eenmaal gaan beginnen met eten, gaan ze meestal wel verder. Uit ervaring weet ik dat het heel erg handig is als je op het niet eten van een konijn bent voorbereid. Als een van ons zestal ziek is valt dit ons voornamelijk 's avonds of in het weekend op. Dat zijn ook de momenten dat we thuis zijn en we dus de tijd hebben om ons zestal de aandacht te geven die ze nodig hebben. Maar helaas zijn dat ook de momenten dat de dierenarts in principe geen spreekuur heeft. Je bent de eerste periode dus op jezelf aangewezen. Heb je alles in huis dan kan je vast beginnen met dwangvoeren.

Hoe kun je een konijn dwangvoeren:
Als je je konijn moet dwangvoeren of je moet hem medicijnen geven dan gaat dat meestal niet vanzelf. Je konijn kan vreselijk gaan tegenspartelen zodat het, bij dwangvoeren, meer energie kost dan het oplevert of er meer medicijn op het konijn komt dan er in. Bovendien kan je hem tijdens dit tegenspartelen ook pijn doen en dan ben je nog verder van huis. Bob spartelde als zij ziek was echt niet tegen. Dan deed ik een hand over haar ogen heen en pakte haar bekje tussen mijn duim en wijsvinger en spuit met m'n andere hand het voer naar binnen, tussendoor even pauzeren en dan weer verder. Na de operatie van Bob aan haar baarmoeder was Bob het op een gegeven moment wel zat al dat gedoe met dat spuitje, vooral als er medicijnen inzaten. De voeding ging altijd wel goed dat vond ze lekker, maar de medicijnen niet. Ik heb dat opgelost door Bob haar medicijnen altijd op het aanrecht te geven. Ik maakte m'n spuitjes van te voren klaar, legde een handdoek neer en ging dan Bob halen. Ze wist dat als ze op het aanrecht gezet werd ze daar net zolang zou zitten totdat de medicijnen erin zouden zitten en dat als het klaar was ik haar op zou pakken voor een knuffel en haar dan weer terug zou brengen naar haar kooi. In eerste instantie spartelde ze tegen maar toen ze de procedure eenmaal doorhad werkte ze goed mee. Alleen op het aanrecht had ze wat te vrezen van ons en verder was het goed.

Bij Snuffie lukt het ons niet om hem te dwangvoeren als ik hem gewoon neerzet. Hij blijft niet zitten als ik hem op een doek zet, hij wil gewoon de omgeving verkennen of terug naar zijn veilige plek. Hoe ziek hij ook is hij blijft niet zitten. Bij hem pas ik de handdoektruc toe en inmiddels weet hij dat als ik de handdoek om hem heen sla en hem in pak dat hij moet blijven zitten voor het eten. Dat doet hij dan ook. Ik hoef de handdoek nu ook niet meer zo strak om hem heen te doen omdat hij gewend is aan de procedure. Helaas is Snuffie in zijn korte leventje (hij is nu anderhalf) al een aantal keer ziek geweest waardoor hij gedwangvoerd moest worden. Snuffie heeft namelijk last van haakjes aan zijn kiezen en als deze er weer zijn dan doet het eten hem zeer en dan eet hij dus niet. Het dwangvoeren laat hij dan prima toe, nadat de haakjes door de dierenarts weggeknipt zijn dan eet Snuffie gelijk weer uit zichzelf. Ik help hem dus met het dwangvoeren door die periode heen totdat de dierenarts tijd heeft om de haakjes te verwijderen.

De handdoektruc gaat als volgt:
Je neemt een handdoek die groter is dan het konijn, maar niet veel groter. Ook heb je drie (luier)veiligheidsspelden nodig. (Deze heb ik zelf nog nooit nodig gehad, tot nu toe werkt het bij mijn konijnen goed genoeg als ik ze zonder veiligheidsspelden zo inpak) Je zet het konijn op de handdoek en slaat een flap om zijn voorpoten heen. Het makkelijkste is om eerst in zijn nek de handdoek dicht te spelden. Houd er een vinger tussen maar doe hem wel strak. Daarna spelt je de handdoek boven zijn rug vast en eventueel een stukje lager nog een keer. De meeste konijnen zullen nu rustig blijven zitten omdat ze merken dat ze geen kant op kunnen. Het dwangvoeren of medicijnen geven gaat hierdoor een stuk makkelijker.

Bij het leeg spuiten van je spuitje dwangvoer in het bekje moet je nog op het volgende letten.
* Duw het koppie van je konijn niet te ver naar achteren vanwege het verstikkingsgevaar.
* Spuit het voer vanaf de zijkant in z'n bekje en niet vanaf de voorkant want dan zou je direct in de luchtpijp kunnen spuiten en kan je konijn stikken.
* Spuit je spuitje niet te snel leeg. Let op dat je konijn het bij kan slikken en tussendoor genoeg tijd heeft om ademen, of zoals Bob het deed, tijd genoeg heeft om de inhoudt van het spuitje op te lebberen. Ze likte echt met haar tong langs de uitmonding van de spuit.

Probeer regelmatig over de dag verspreid minstens 10 ml dwangvoer naar binnen te werken. Dit kun je ieder uur of iedere 2 uur herhalen. Het belangrijkste is dat er wat in blijft komen, liefst op een regelmatige tijdstip, eigenlijk 's nachts ook. Wat je doet is de darmen van je konijn aan de gang houden. Als die stoppen met werken krijg je ze niet snel meer aan de gang. Zie ook het artikel darmimmobiliteit op www.konijnen.nl Toen Bob voor het eerst ziek was hebben wij in eerste instantie om de 2 uur 20 ml dwangvoer gegeven. Dat betekende 's nachts ook om de 2 uur de wekker zetten en opstaan om haar te voeren. De volgende dag hebben we het uitgebreid naar om de 3 uur 30 ml en toen we er wel 40 achter elkaar in konden krijgen zijn we over gegaan op a 4 uur voeren., dit beviel ons een stuk beter vanwege onze nachtrust. Zo hebben we het gehouden totdat ze weer zelf ging eten. Bob was nadat ze aan haar baarmoeder geopereerd was heel ziek. Ik heb haar toen de eerste dag om het uur gedwangvoerd met 10 ml wortelhap. De weken daarna hing het af van Bob haar eetgedrag hoe vaak we haar hebben gedwangvoerd. Het kwam er op neer dat ik de situatie om de drie uur met mezelf evalueerde en dan besloot of ze wel of geen eten nodig had. Als ze goed gegeten had of net weer wat aan het knabbelen was dan gaf ik haar niets maar als er bijna niets of niets was ingegaan dan gaf ik haar 20 of 30 ml pap. Dit papje bestond uit een 10 ml Fisosy met daarin geweekte brokjes om haar goede voedingsstoffen te laten opnemen, dit was te dun om goed te kunnen voeren dus deed ik daar ongeveer anderhalve eetlepel wortel of appelhappje door. Zo kreeg ik een egaal dik papje wat goed veel voedingsstoffen bevatte en ook makkelijk te voeren was.